onsdag 18. februar 2009

Rehab

Nokon må få meg inn på eit rehabiliteringssenter. Dette går ikkje lenger. Eg er blitt avhengi. 
Avhengi av Zelda: The Ocarina of Time.

Spelet blei opprinnelig laga til Nintendo 64 i 1999. Dette året vant spelet fleie Game of The Year prisar, og er i dag regna for å verr eit av tidenes beste spel. 

Og det er virkelig bra. Skummelt bra. 

Du byrjar som ein liten grønnkledd fyr som spring rundt i ein skog. Oooookei, høyres ikkje så lovnes ut, men når du får tak i ditt fusste skjold og sverd byrjar ting tar seg ut. Du skal, etter mykje om og men, redde verda Hyrule. Plottet er i seg sjølv svært så klisjé fylt, men det funkar. Egentlig er det jævlig kjedelig å stå å se på at nokon dårligt skapte 3D figurar står å hiv ut ein masse bakgrunnshistorie i treigt tempo, men sjølve oppdraga er ekstremt kjekke å gjennomføre. Mestringsfølelsen er heilt enorm. 

Etter kvart (det tar long tid!)  så voks du opp til å bli større, du får hest og mykje anna. Då blir spelet enda betre. Eg har ikkje komt så longt. Ennå. 

Sneo har.  Han er, om mulig, enda meir avhengi en meg. I dag, og dette er ikkje tull, tok han med seg ein x-box kontrollar + ledning for å kunne kontrollere den lille soppen betre. 

Med jevne mellomrom kommer han med fornøyde utrop å bemerkningar. Enten er han ferdig med eit oppdrag, eller han har fått tak i ein magisk dingseboms. 







Me treng hjelp.  


Ellers har jentene spelt innebandy i dag, og dei klara seg betre enn oss. ikkje at det skulle så mykje til. Her bryt Sneo inn for å vise meg korleis han brukar ein liten finurlig dings i spelet
Dei spelte visst ein uavgjort, å tapte den andre knapt. Maakeskjit gratulerar. 

No ska me ha time, så eg må slutte her, med eit siste rop om hjelp. 

-Haukji.

1 kommentar: